مشکلات زودهنگام در راه سلامتی

افزودن به علاقه مندی ها
0 امتیاز از 0 رای

آلرژی، آسم، نقص‌های مادرزادی و معلولیت‌های جسمی یا ذهنی، ممکن است منجر به نوعی ارتباط عاطفی قوی والدین یا یکی از آن‌ها (معمولاً مادر) با نوزادان یا کودکان شود (قبل از دبستان).

نویسنده: 12:2 - مشکلات زودهنگام در راه سلامتی

 این مشکلات به طور بالقوه باعث کاهش رشد عزت نفس و استغنای کودکان می‌شوند. نیازهای موقت کودکان، ممکن است اجبارهایی برای والدین ایجاد کند که ناچار شوند از علایق شخصی، اجتماعی، فکری یا شغلی خود چشم‌پوشی کنند تا بتوانند نیازهای غیر ضروری کودکان خود را برآورده سازند. به این ترتیب آن‌ها تقریباً تمام وجود خود را وقف بچه‌های‌شان می‌کنند. آن‌ها علت این مسئله را تسکین درد بچه، رشد استعداد فراوان و بالقوه‌ او، سازگار کردن بچه با دنیای افراد سالم می‌دانند.
واکنش والدین به این بچه‌ها، عموماً محبت کردن و عشق ورزیدن به آن‌ها است. به تدریج که والدین زندگی خود را محدود کرده، از هدف‌های شخصی خود صرف نظر می‌کنند و فدایی نجات کودکان‌شان می‌شوند، خواسته‌های کودک‌شان جانشین همه چیز آن‌ها خواهد شد. ارتباط بین آن‌ها به صورتی رمزگونه درمی‌آید و به طور دوجانبه به هم وابسته می‌شوند. گرچه نیازهای زیست‌شناختی و آموزشی بچه‌ها برطرف می‌شود، ولی در صورتی احساس سلامتی و خوشی می‌کنند که والدین‌شان رضایت سریع و واکنش‌های مثبت نشان دهند. والدین نیز موفقیت‌های شخصی خود را با پیشرفت‌های یادگیری و سلامتی فرزندان‌شان همراه می‌کنند.
در ابتدا، ارتباط والدین و کودکان ماهیتی مشترک و توأم با همکاری دارد و منافع دو طرفه آنان تأمین می‌شود. پیشرفت‌های بچه‌ها بیشتر از حدی است که پزشکان پیش بینی کرده‌اند. رضایت والدین بیش از حد انتظارات خود آن‌ها است و احساس می‌کنند که تلاشهای‌شان به ثمر رسیده است. به این ترتیب، بچه‌ها در سال‌های قبل از دبستان به موفقیتی که ناشی از تلاش زیاد و فداکاری بیش از حد والدین است دست می‌یابند. این وضعیت، ممکن است تا سال‌های ابتدای دبستان و تا هنگامی که نیازهای کودکان معلول، منطقی و قابل قبول باشد، ادامه پیدا کند. دیر یا زود، بچه‌ها باید از این وابستگی جدا شوند چون ارتباط آن‌ها با افراد دیگر ارتباطی انگلی و وابسته خواهد شد. والدینی که خود را فدا کرده‌اند، از تعهدات زیادی که دارند خسته شده‌اند. اکنون از نظر آنان این بچه‌ها طلبکارانی ناامید سرکش و کودکانی هستند که دیگر نمی‌توانند تحت کنترل آنان باشند. گذشته از این‌ها، زندگی را آن قدر بر خود تنگ و پرفشار کرده‌اند که بسیاری از فرصت‌های بالقوه‌ رشد شخصی خویش را از دست داده‌اند. آن‌ها گر چه بیشتر از همتایان خود کوشش و تلاش کرده‌اند، اما دستاوردی چشم‌گیر ندارند. والدین، اکنون به اهمیت اهداف مبتکرانه جدیدی که استقلال بیشتری به بچه‌ها می‌دهد، آگاه شده‌اند ولی به دلیل خواسته‌های ویژه فرزندان تازه مهارت یافته‌ خود و موانعی که خودشان آن‌ها را ایجاد کرده‌اند، محدود باقی می‌مانند. آن‌ها دائما تعهد خاصی را که خود نسبت به فرزندشان ایجاد کرده‌اند، به خود یادآوری کرده و از خویش می‌پرسند، انجام این تعهدات وسیع را تا چه زمانی باید ادامه دهند. هر دو والد، اگر هنوز هم با هم زندگی می‌کنند، غالباً می‌گویند که چه نوع مراقبتی، مراقبت کامل بوده و این بچه‌ها چگونه توانسته‌اند بر خانواده مسلط شوند. گاهی اوقات، نیاز به توجه حتی پس از برطرف شدن معلولیت و بیماری ادامه می‌یابد.

مشکلات زودهنگام در راه سلامتیسلامتی
نظر شما با موفقیت به ثبت رسید.
لطفا نام و نام خانوادگی خود را وارد نمایید
لطفا پست الکترونیک خود را وارد نمایید
پست الکترونیک وارد شده معتبر نمی باشد
لطفا نظر خود را وارد نمایید
تعداد کاراکتر های وارد شده نباید بیشتر از 250 کاراکتر باشد
ثبت انصراف